OS CINCO DA FRECHA AMARELA DESENSANLLE A TÓDOLOS BTTRANOS UNHAS FELICES FESTAS

FOTOS NEGREIRA-FISTERRA

O CAMIÑO MÁIS BTTRANO III

ETAPA 3. PALAS DE REI – SANTIAGO . 69 KILÓMETROS
Etapa rompepernas de novo , constantes ascensos e descensos por vales e rios que desembocan no Tambre . Paso fugaz por Melide e continuar ata que paramos en Boente para reagruparnos e deixala sinatura do noso paso pola localidade feito do cal se encargou neste caso Hermínio cunha caligrafía digna do mellor escribano . Ó pasar Arzua paramos a almorzar uns bocatas e unhas cañas que ben as tiñamos gañadas , pois íamos sobre o mellor dos horarios previstos .
Na nosa ruta coincidimos todo o dia cunha expedición que viña facendo o camiño correndo dende León , por relevos ata o monte do Gozo dende onde xa baixarian todos xuntos ata a catedral , e que tiñan un ritmo impresionante , xa que ian á par de nós , eso si eles non paraban nas tabernas , incluso apostamolo pulpo con eles , sabedores de que iamos a gañar , ó remate coincidimos todos xuntos no monte do Gozo , e claro dende ahí xa non tiñan nada que facer polo cal , como bos anfitrións galegos deixamos sen efecto a aposta .

Antes de O Pino un novo reagrupamento para recuperar forzas e tomala última do camiño . A próximidade da chegada a Compostela facía que Cobas e Hermínio alentasen ó grupo coas suas mensaxes de ánimo e de xubilo polo obxectivo cumprido e así foi que no preambulo á chegada , e no monte onde se divisan as torres da catedral sucederonse os abrazos , as felicitacións e as fotos de rigor , ata algún ofreceu a súa montura o Santo Apostolo “jindando” con ela en tan solemne lugar .
So quedaba descender ata o remate do camiño na praza do Obradoiro , onde de novo voltaronse a repetilas esceas do monte do Gozo , e donde nos emprazados mutuamnete para novas xuntanzas ,como a do próximo 6 de Nadal , data na cal faremolo tramo entre Negreira e Fisterra .
A sorte estivo do noso lado todo o camiño , nin roturas nas monturas , nin auga dende o ceo , nin percance algún salientable , eso si , como se o Santo estivera detrás desta “dicha” , foi collela compostela e comenzar a abrilo ceo e descargala auga dos sete mares , ¡¡¡¡ pero nós xa tiñamolo obxectivo conquerido !!!! .

Non podíamos rematala fazaña sen adorar ós deuses Baco e Neptuno , degustando unhas cuncas de viño e un bo polbo antes de chegar a casa e poñelos dende longos ós que aqui quedaron e non forón da partida .
O camiño de Santiago xa non voltará a selo mesmo logo do paso dos bttranos de Negreira que foron deixando o nome da nosa localidade por todo ó alto alí por onde pasaron .
Isto non fiso máis que empezar , continuará ...................... .

O CAMIÑO MÁIS BTTRANO II

ETAPA 2 . TRIACASTELA – PALAS DE REI . 66 KILÓMETROS .

Comenzou a xornada dominical cunha ascensión , así xa en frío ata o alto de Riocabo pero cunha paixase de gran beleza que facía mais grato o sufrimento . Logo desta primeira dificultade iniciamolo descenso ata Sarria , onde Juan por fín poido disfrutar do lindo polos carreiros que surcaban  as máis singulares carballeiras do noso percorrido. Nesta localidade e antes de afrontala subida ata Cortiñas , fisemola parada de rigor para repoñer forzas e entablar conversa con outros peregrinos . A baixada a Portomarín tivo algún que outro susto xa que unha vaca case embiste a Juan e ó pouco Hermínio case fai o mesmo con Zarco , pero todo quedou neso un susto .

 Na localidade ós pés da cal está o embalse de Belesar , que debido á seca deixaba o descuberto tódalas antigas edificación existentes antes da construcción do mesmo , demos boa conta do avituallamento que o noso equipo de apoio nos tiña preparado .

Esperabannos 14 kilómetros dunha ascensión tendida ata pasala localidade de Ventas de Narón , e dende aqui un trazodo rompepernas nos conduciría ata Palas de Rei . Comida , paseo e tarde de fútbol ata a hora de cear . Aquí foi onde os tres mosqueteros , Aramis Cobas , Athos Juan e Portos Gerardo lamentaron que non nos acompañase algún dos asiduos ás partidas de cartas do Suarez , xa que ese dia co cambio de hora a tarde foi longa e tanto D´artagnan Zarco , así como Richelieu Hermínio non facían punto ,  nin tampouco ningún do resto de mosqueteros que os acompañaba , teremos que poñernos a elo para que na próxima non volte a ocurrir isto .

Na cea entablamos conversa cun veciño de Dumbria que tiña un asador preto de alí e co cal quedamos emprazados para facerlle unha visita algún día e degustala sua exquisita carne como el a definiu .  

Esa última noite e por casualidades do destino e como despedida , tocou durmir a toda a expedición xunta , ó mellor por iso ou por casualidade non fiso acto de presencia a orquesta da noite anterior .

O CAMIÑO MÁIS BTTRANO

ETAPA 1 . PONFERRADA – TRIACASTELA . 72 KILÓMETROS 

A idea inicial dun grupo de xente de Brión , entre ós que se atopaban algunhas “cabras” como Julio e Trigo , de facelo camiño de Santiago partindo de Ponferrada para chegar ata a cidade compostelán  , comenzou a cobrar forza no noso grupo logo de que Cobas nos fisera chegala idea .  Así foi como dende un primeiro momento xa se uniron a Cobas , Gerardo e Juan , non tardando moito en facelo Zarco , e finalmente  Herminio tamén se apuntou . Os cinco intrepidos aventureiros BTTranos de Negreira unironse así pois a expedición composta por José Luis , Marcos , Miguel , e Nacho ,ademais dos xa mencionados Julio e Trigo . Na loxística tiñamos o apoio de Dora e  a us fiel escudeira que  en todo momento fiseron a nosa andaina máis cómoda e doada , cousa que nunca poderemos agradecerllo de forma axeitada .

Saímos o venrés cara Ponferrada nun coche guiado maxistralmente por Cobas e Gerardo , chegando á localidade de saída xa ben entrada a noite , logo da primeira caña (xa atopamos un local de estrella Galícia nada máis chegar) , xuntamonos cos oito que sairan dende Brión coas nosas monturas e parte dos enseres , e logo dun tentempe , fomonos a descansar no albergue de San Nicolás de Flüe da citada localidade .

 O sábado comenzamos cun bo desaiuno para quentalo  corpo , ainda non abrira o dia cando saimos , pois non era ata a madrugada seguinte cando se produciría o cambio de hora . A primeira parte da xornada discurria por terreo máis ou menos chan , e cunhas temperaturas baixo cero , o que facía que algún se lembrase das amputacións que Juanito Oiarzabal sufriu nas suas falanxes . Logo dun par de paradas de reagrupamento en Cacabelos e Villafranca , chegamos a Vega de Valcarcel onde demos conta dun merecido almorzo , para repoñer forzas antes de asumila dificultade da xornada , que non era outra que a ascensión ó alto do Cebreiro . En oito kilómetros íamos salvar 690 metros de desnível , cunha pendente media entorno ó 8,5 %  , e cunha rampa do 25% , e algunha outra do 17,5% , 12,2% , 11,4% , 9,5% ...... . Logo disto era merecido tomarse un descanso e unha caña , pois ainda quedaban 22 kilómetros ata ó remate da xornada .

Quedabanos ainda por conquistalo punto mais alto , que nos atopariamos dende o inicio do camiño ata chegar a Santiago , o alto do Poio de 1330 metros de altitude . Pero antes deste punto reagrupariamonos a carón dunhas das típicas imaxes do camiño . So quedaba baixar ata Triacastela onde nos esperaba unha repoñedora comida , e na cal se nos ofrecia queixo do Cebreiro , pero algún comentou que do Cebreiro non queria voltar a oir falar .

Xa contra a noitiña tocou visitala cercana localidade de Samos , onde logo cearímos un suculento churrasquiño antes de ir a “descansar” . Gerardo tivo que dirixir toda a noite a orquesta “Sintonía BTTrana” , que actuaba no albergue Berce do camiño de Triacastela.

DIA DA BICI NO MILLADOIRO

Logo da invitación de José Luis , un novo compañeiro de aventuras , que está a sair algunha que outra vez con nos , decidimos participar no día da bici do Milladoiro , co único fín de fomentar o uso deste medio de transporte e disfrute .
Así as cousas dispusemonos a sair do sitio de costume , e logo do café matinal e de xuntarnos Marcos, Cobas , Maga , Victor , Herminio , Rafa e Iván , saimos dirección a Bertamiráns onde nos esperaban Basi e José Luis este último foi dende aquí o encargado de propoñer a ruta para achegarnos ó Milladoiro por pistas forestais .

Xa no sitio tomamos outro cafeciño mentrás esperabamola saida da ruta , na que logo de participar , voltaríamos a desandalo camiño para voltar unha vez máis a cumplila tradición de tomalos recontituintes callos no .Suarez

COÑECEMOS NEGREIRA A GOLPE DE PEDAL



FORMACIÓN DO NEGREIRA VETERANOS QUE TOMOU PARTE NO EVENTO
BUTI-SUSO-SANTI-MARCOS-YULI-YERAL-COBAS-HERMINIO-ZARCO-PACO-XANIN
(FALTA NA FOTO ALVARO)

 Non era o noso habitat natural , pero tíñamos que apoiar este evento organizado polo departamento de cultura e deportes do concello de Negreira e que contaba coa estimable colaboración do clube ciclista de Negreira .
E así foi como un nutrido grupo de BTTranos de Negreira se deron cita para formar parte desta iniciativa cicloturista que percorreu as duas arterias principais de comunicación do noso concello .
Uns oitenta esforzados do pedal sairon co único obxectivo de pasar un bo rato sobre as suas monturas . Logo de algún que outro axuste de última hora fomos paseniño achegandonos dende Negreira ata o Libreiro onde se procedeu a un reagrupamento , antes de inicialo descenso ata Mouris onde demos conta dun reconstituinte tente en pe , a base de bocatas variados , fruta , pastelillos e auga .
Logo de repoñer forzas so quedaba voltar por Romarís cara Negreira , cada cal o ritmo que creia convinte . Foi de regreso onde nos cruzabamos cos participantes do outro acontecimento deportivo da xornada e que non era outro que a copa galega de raid de aventura concello de Negreira , pero iste lonxe de rematar ainda tiñan unha longa xornada por diante .
Xa na praza do concello deuse por ramatada a cita deportivo logo do sorteo de algún que outro agasallo e o recoñecemento cun detalle ó clube ciclista de Marín .
Nós como de costume finalizamos repoñendo líquidos no local de sempre comentando o acontecido na matinal do sábado e concluindo que sempre estaremos para apoiar estas e outras iniciativas deportivas do noso concello .

Podes velas fotos no apartado correspondente do blog .

RUTA DE SANTA CECIA

A ruta de hoxe comenzaba con inesperadas ausencias , e así a última hota caían o noso xefe de filas , Cobas , e Yerar , este último afectado polo mal de altura , xa que non foi quen de baixar da cama . E Muiño , Victor e Santi xa dixeran que non era o día para eles .
Con todo elo Herminio , Marcos , Maga , Vilela e Zarco saen a procura de Basi que nos saia ó camiño , xa que o home estaba un pouco xusto de tempo este día , pero as gañas de sair a dar pedal non deixaron que nos abandonase a nosa sorte .
Así achegamonos a Urdilde por pistas en bo estado , e sempre gañando en altura ainda que non o parecese . Unhas molestias impiden a Vilela continuar con nós e abandona o grupo , que sigue ruta ata Macedos , alí logo de saudar a Basi , comenzamos a ascensión por unha pista asfaltada que nos aproximará ata onde se atopa unha caseta de vixiancia de incendios forestais denominada polos seus moradores estivais como “Santa Cecia” .
Subida duns tres kilómetros aproximadamente , tendida e sen moita dificultade ata que preto do final ten unha rampla considerable , que fai que as mecánicas se resintan e Basi e Marcos sufran pequenos contratempos , por certo o de Basi tivo tamén consecuencias para Zarco .
Reagrupamonos no cumio e disfrutamos un intre das vistas , comenzamos de seguido un descenso por unha pista en bastante bo estado , no camiño atopamonos xa con outros esforzados do pedal , que aproximabanse á cima pero en sentido contario ó realizado por nós .
Logo xa a pé de monte , diriximinos dirección Este buscando as terras de Sorribas . Antes da primeira aldea que nos atoparíamos dende que deixamos Macedos , cruzamonos cun grupo dunhas vinte unidades que comenzaban a ascensión , non sabemos por donde encamiñarían as suas monturas , pero si era ata onde nós iniciaramos o descenso , esperaballe unha xornada digna de disfrutar , eso si con unha boa dosis de esforzo .
Logo de pasalo noso Via Crucis particular , acadamos de novo o asfalto momento no que Basi acuciado por estar a súa hora na casa , impón unha marcheta que nos descolga o resto , xa contabamos con elo , seguimos a Sorribas , aquí tomamos dirección Norte cara Vilar de Abade , onde collemos de novo unha pista forestal , en bo estado , e pouco despois xa escoitamos as campanas de Bastavales . De novo ó asfalto que non deixaríamos ata o remate da ruta .
Dende a Iglesia de Bastavales diriximonos a Vilas , logo os Anxeles , onde os xa mencionados contratempos que sufrui Marcos na subida inicial , e que foron a mais ó longo da xornada , requiren dunha parada técnica para uns axustes provisionais .
Maga pide permiso aquí para continuar en solitario , o cal lle é concedido , xa que ainda quedaba o derradeiro escollo da xornada que era a ascensión dende Brión ata Portanxil , e prefería facelo a ritmo sosegado .
Xa en Reino lle damos alcance e voltamos a reagruparnos para rematar a xornada onde sempre , no Suarez , tomando os callos de Julia , e por alí comenzan a chegar , os durmilóns , os enfermos e os aventureiros que hoxe se meteron 44 Kilómetros , cun nivel acumulado subindo de 950 metros .

A RUTA DA TETA

Imoslle dar este alcume á ruta realizada este pasado Domingo , en primeiro lugar pola ascensión que fixemos cara a aldeayu de Busto de Frades , e como de todos é sabido , ó busto , coloquialmente se lle denomina “ TETA” , e en segundo lugar porque a maioría chegamos arriba “MAMADOS” .
Iniciamos a etapa como rematamos a do pasado Domingo , pero en sentido contrario , e así partimos de Negreira para logo de pasar por Pontevedra , achegamonos a Maio Grande onde recollemos a outro dos nosos efectivos , sumando así nove ousados aventureiros , que se dirixiron ata a presa de Barrie da Maza . Ata aqui todo discurria polos cauces normais , pero esperaban 3,5 Kms. de dura ascensión , eso si por asfalto , que fixeron que algúns pagasen os excesos , e é que era moita caña para tanta cañita do dia anterior .
Xa no alto deixaríamos o asfalto , e logo de reagruparnos continuamos ascendendo outro kilómetro máis , pasamos por unha expectacular montaña rusa , cun descenso vertixinoso que da paso a unha subida das de case pé a terra . Tomamos unha pista ancha e con bo firme que daria a alternativa ó tramo máis técnico da xornada , moita pedra , un descenso de vértigo , e unhas vistas de luxo , ó rematalo descenso xiramos dirección norte cara Vilariño onde nos reagrupamos de novo e reparamos a primeira incidencia do dia , un pinchazo . Aproximamonos logo á zona onde se iniciara o ascenso a Busto de Frades , no lugar de A Graña , e a algún gracioso ocurriuselle a idea de tentalo de novo , pero imperou a cordura no seo do grupo e xunto con que as condicións metereolóxicas comenzaban a empeorar , continuamos en dirección a Amañecida .
Xa estaba a rematar a xornada , cando nos derradeiros coletazos da etapa , xurde un novo contratempo en forma de ruptura mecánica , un incidente que fixo inxeniar un novo sistema de remolcado de vehículos , que non creo se chegue a homologar nunca , pero que foi efectivo deixando así a bo recaudo a un dos nosos aventureiros na casa dos seus pais , ¿onde mellor podia quedar , verdade? .
Logo de deixalo noso compañeiro as ansias de chegar para ir tomalos callos do Suarez , fixo que o pelotón se emplease a fondo no descenso ata Negreira , que se fixo a un ritmo digno dun bo chuletón .