OS CINCO DA FRECHA AMARELA DESENSANLLE A TÓDOLOS BTTRANOS UNHAS FELICES FESTAS

FOTOS NEGREIRA-FISTERRA

O CAMIÑO MÁIS BTTRANO III

ETAPA 3. PALAS DE REI – SANTIAGO . 69 KILÓMETROS
Etapa rompepernas de novo , constantes ascensos e descensos por vales e rios que desembocan no Tambre . Paso fugaz por Melide e continuar ata que paramos en Boente para reagruparnos e deixala sinatura do noso paso pola localidade feito do cal se encargou neste caso Hermínio cunha caligrafía digna do mellor escribano . Ó pasar Arzua paramos a almorzar uns bocatas e unhas cañas que ben as tiñamos gañadas , pois íamos sobre o mellor dos horarios previstos .
Na nosa ruta coincidimos todo o dia cunha expedición que viña facendo o camiño correndo dende León , por relevos ata o monte do Gozo dende onde xa baixarian todos xuntos ata a catedral , e que tiñan un ritmo impresionante , xa que ian á par de nós , eso si eles non paraban nas tabernas , incluso apostamolo pulpo con eles , sabedores de que iamos a gañar , ó remate coincidimos todos xuntos no monte do Gozo , e claro dende ahí xa non tiñan nada que facer polo cal , como bos anfitrións galegos deixamos sen efecto a aposta .

Antes de O Pino un novo reagrupamento para recuperar forzas e tomala última do camiño . A próximidade da chegada a Compostela facía que Cobas e Hermínio alentasen ó grupo coas suas mensaxes de ánimo e de xubilo polo obxectivo cumprido e así foi que no preambulo á chegada , e no monte onde se divisan as torres da catedral sucederonse os abrazos , as felicitacións e as fotos de rigor , ata algún ofreceu a súa montura o Santo Apostolo “jindando” con ela en tan solemne lugar .
So quedaba descender ata o remate do camiño na praza do Obradoiro , onde de novo voltaronse a repetilas esceas do monte do Gozo , e donde nos emprazados mutuamnete para novas xuntanzas ,como a do próximo 6 de Nadal , data na cal faremolo tramo entre Negreira e Fisterra .
A sorte estivo do noso lado todo o camiño , nin roturas nas monturas , nin auga dende o ceo , nin percance algún salientable , eso si , como se o Santo estivera detrás desta “dicha” , foi collela compostela e comenzar a abrilo ceo e descargala auga dos sete mares , ¡¡¡¡ pero nós xa tiñamolo obxectivo conquerido !!!! .

Non podíamos rematala fazaña sen adorar ós deuses Baco e Neptuno , degustando unhas cuncas de viño e un bo polbo antes de chegar a casa e poñelos dende longos ós que aqui quedaron e non forón da partida .
O camiño de Santiago xa non voltará a selo mesmo logo do paso dos bttranos de Negreira que foron deixando o nome da nosa localidade por todo ó alto alí por onde pasaron .
Isto non fiso máis que empezar , continuará ...................... .

O CAMIÑO MÁIS BTTRANO II

ETAPA 2 . TRIACASTELA – PALAS DE REI . 66 KILÓMETROS .

Comenzou a xornada dominical cunha ascensión , así xa en frío ata o alto de Riocabo pero cunha paixase de gran beleza que facía mais grato o sufrimento . Logo desta primeira dificultade iniciamolo descenso ata Sarria , onde Juan por fín poido disfrutar do lindo polos carreiros que surcaban  as máis singulares carballeiras do noso percorrido. Nesta localidade e antes de afrontala subida ata Cortiñas , fisemola parada de rigor para repoñer forzas e entablar conversa con outros peregrinos . A baixada a Portomarín tivo algún que outro susto xa que unha vaca case embiste a Juan e ó pouco Hermínio case fai o mesmo con Zarco , pero todo quedou neso un susto .

 Na localidade ós pés da cal está o embalse de Belesar , que debido á seca deixaba o descuberto tódalas antigas edificación existentes antes da construcción do mesmo , demos boa conta do avituallamento que o noso equipo de apoio nos tiña preparado .

Esperabannos 14 kilómetros dunha ascensión tendida ata pasala localidade de Ventas de Narón , e dende aqui un trazodo rompepernas nos conduciría ata Palas de Rei . Comida , paseo e tarde de fútbol ata a hora de cear . Aquí foi onde os tres mosqueteros , Aramis Cobas , Athos Juan e Portos Gerardo lamentaron que non nos acompañase algún dos asiduos ás partidas de cartas do Suarez , xa que ese dia co cambio de hora a tarde foi longa e tanto D´artagnan Zarco , así como Richelieu Hermínio non facían punto ,  nin tampouco ningún do resto de mosqueteros que os acompañaba , teremos que poñernos a elo para que na próxima non volte a ocurrir isto .

Na cea entablamos conversa cun veciño de Dumbria que tiña un asador preto de alí e co cal quedamos emprazados para facerlle unha visita algún día e degustala sua exquisita carne como el a definiu .  

Esa última noite e por casualidades do destino e como despedida , tocou durmir a toda a expedición xunta , ó mellor por iso ou por casualidade non fiso acto de presencia a orquesta da noite anterior .

O CAMIÑO MÁIS BTTRANO

ETAPA 1 . PONFERRADA – TRIACASTELA . 72 KILÓMETROS 

A idea inicial dun grupo de xente de Brión , entre ós que se atopaban algunhas “cabras” como Julio e Trigo , de facelo camiño de Santiago partindo de Ponferrada para chegar ata a cidade compostelán  , comenzou a cobrar forza no noso grupo logo de que Cobas nos fisera chegala idea .  Así foi como dende un primeiro momento xa se uniron a Cobas , Gerardo e Juan , non tardando moito en facelo Zarco , e finalmente  Herminio tamén se apuntou . Os cinco intrepidos aventureiros BTTranos de Negreira unironse así pois a expedición composta por José Luis , Marcos , Miguel , e Nacho ,ademais dos xa mencionados Julio e Trigo . Na loxística tiñamos o apoio de Dora e  a us fiel escudeira que  en todo momento fiseron a nosa andaina máis cómoda e doada , cousa que nunca poderemos agradecerllo de forma axeitada .

Saímos o venrés cara Ponferrada nun coche guiado maxistralmente por Cobas e Gerardo , chegando á localidade de saída xa ben entrada a noite , logo da primeira caña (xa atopamos un local de estrella Galícia nada máis chegar) , xuntamonos cos oito que sairan dende Brión coas nosas monturas e parte dos enseres , e logo dun tentempe , fomonos a descansar no albergue de San Nicolás de Flüe da citada localidade .

 O sábado comenzamos cun bo desaiuno para quentalo  corpo , ainda non abrira o dia cando saimos , pois non era ata a madrugada seguinte cando se produciría o cambio de hora . A primeira parte da xornada discurria por terreo máis ou menos chan , e cunhas temperaturas baixo cero , o que facía que algún se lembrase das amputacións que Juanito Oiarzabal sufriu nas suas falanxes . Logo dun par de paradas de reagrupamento en Cacabelos e Villafranca , chegamos a Vega de Valcarcel onde demos conta dun merecido almorzo , para repoñer forzas antes de asumila dificultade da xornada , que non era outra que a ascensión ó alto do Cebreiro . En oito kilómetros íamos salvar 690 metros de desnível , cunha pendente media entorno ó 8,5 %  , e cunha rampa do 25% , e algunha outra do 17,5% , 12,2% , 11,4% , 9,5% ...... . Logo disto era merecido tomarse un descanso e unha caña , pois ainda quedaban 22 kilómetros ata ó remate da xornada .

Quedabanos ainda por conquistalo punto mais alto , que nos atopariamos dende o inicio do camiño ata chegar a Santiago , o alto do Poio de 1330 metros de altitude . Pero antes deste punto reagrupariamonos a carón dunhas das típicas imaxes do camiño . So quedaba baixar ata Triacastela onde nos esperaba unha repoñedora comida , e na cal se nos ofrecia queixo do Cebreiro , pero algún comentou que do Cebreiro non queria voltar a oir falar .

Xa contra a noitiña tocou visitala cercana localidade de Samos , onde logo cearímos un suculento churrasquiño antes de ir a “descansar” . Gerardo tivo que dirixir toda a noite a orquesta “Sintonía BTTrana” , que actuaba no albergue Berce do camiño de Triacastela.

DIA DA BICI NO MILLADOIRO

Logo da invitación de José Luis , un novo compañeiro de aventuras , que está a sair algunha que outra vez con nos , decidimos participar no día da bici do Milladoiro , co único fín de fomentar o uso deste medio de transporte e disfrute .
Así as cousas dispusemonos a sair do sitio de costume , e logo do café matinal e de xuntarnos Marcos, Cobas , Maga , Victor , Herminio , Rafa e Iván , saimos dirección a Bertamiráns onde nos esperaban Basi e José Luis este último foi dende aquí o encargado de propoñer a ruta para achegarnos ó Milladoiro por pistas forestais .

Xa no sitio tomamos outro cafeciño mentrás esperabamola saida da ruta , na que logo de participar , voltaríamos a desandalo camiño para voltar unha vez máis a cumplila tradición de tomalos recontituintes callos no .Suarez

COÑECEMOS NEGREIRA A GOLPE DE PEDAL



FORMACIÓN DO NEGREIRA VETERANOS QUE TOMOU PARTE NO EVENTO
BUTI-SUSO-SANTI-MARCOS-YULI-YERAL-COBAS-HERMINIO-ZARCO-PACO-XANIN
(FALTA NA FOTO ALVARO)

 Non era o noso habitat natural , pero tíñamos que apoiar este evento organizado polo departamento de cultura e deportes do concello de Negreira e que contaba coa estimable colaboración do clube ciclista de Negreira .
E así foi como un nutrido grupo de BTTranos de Negreira se deron cita para formar parte desta iniciativa cicloturista que percorreu as duas arterias principais de comunicación do noso concello .
Uns oitenta esforzados do pedal sairon co único obxectivo de pasar un bo rato sobre as suas monturas . Logo de algún que outro axuste de última hora fomos paseniño achegandonos dende Negreira ata o Libreiro onde se procedeu a un reagrupamento , antes de inicialo descenso ata Mouris onde demos conta dun reconstituinte tente en pe , a base de bocatas variados , fruta , pastelillos e auga .
Logo de repoñer forzas so quedaba voltar por Romarís cara Negreira , cada cal o ritmo que creia convinte . Foi de regreso onde nos cruzabamos cos participantes do outro acontecimento deportivo da xornada e que non era outro que a copa galega de raid de aventura concello de Negreira , pero iste lonxe de rematar ainda tiñan unha longa xornada por diante .
Xa na praza do concello deuse por ramatada a cita deportivo logo do sorteo de algún que outro agasallo e o recoñecemento cun detalle ó clube ciclista de Marín .
Nós como de costume finalizamos repoñendo líquidos no local de sempre comentando o acontecido na matinal do sábado e concluindo que sempre estaremos para apoiar estas e outras iniciativas deportivas do noso concello .

Podes velas fotos no apartado correspondente do blog .

RUTA BASI

Este pasado Domingo foi Basi o encargado de tirar do pelotón , pois era o que tiña a tarefa de marcala ruta a seguir .
Quedamos como de costume á hora e no lugar xa tradicionais , de onde partimos Cobas , Maga e Zarco , no camiño quedaramos con Basi , xa xuntos os catros comentamolo encontro do día anterior , mentrás esperabamos a Juan que saíra con retraso , aquí foi onde nos atopamos coa sorpresa da xornada que non era outra que a Antenas , ó cal logo de moita insistencia forzamolo a subir ata o alto de Santa Cecia ou Ruibal .
Reagrupamento no alto , bebemos , comemos un pouco e descendemos cara Liñares polo único tramo sen asfaltar do que gozamos nese día . Antenas declina a oferta de seguirnos pois tiña premura por chegar a casa .
Esta zona é "abojosa" para o btt e por ilo nos cruzamos con varios esforzados deste deporte , que como nós disfrutaban dunha xornada estupenda en canto ó climatolóxico .
Unha vez chegado a carón do río non queda outra que subir cara Urdilde , pero antes de chegar a esta localidade diriximonos á aldea que viu nacer o pai do noso bravo central , eso sí para chegar a ela tiñamos que afrontar unha nova rampiña , que tería sorpresa , xa que cando case acadaramolo cumio , resulta que estaba cortada a carretera e tiñamos que dar un rodeo por onde voltabamos a coller un repeito que fixo flaquear a máis de un .
Logo dun merecido descansiño , continuamos ata dar na carretera de Noia a Santiago (agora sen moito tráfico)dirixíndonos a Urdilde (onde despedimos a Basi)a partir de onde desfacemos o camiño cara Negreira , e con puntualidade Suiza como recoñeceu Suarez , chegamos para tomalos callos e as merecidas cañas .
Por certo foi un día onde as monturas non estaban o cen por cen , e ó longo da semán varias forón as que visitaron ós doutores-velocípedos . Algunha incluso tivo que ser sustituida por non chegar a tempo a cita dominical , por unha montura doble-ríxida , con freos tradicionais e mecánica das de antes , pero que consiguiu rematala proba con notable alto .

RUTA DA PEDRA SERPAL-CENTRAL DO TAMBRE

Este fín de semán tivemos cambio de día de saída , xa que o non xogar este sábado , foi este día o sinalado para realizala kdada dos bttranos . Dada a afluencia de btteros ( supoñemos que o día que facía axudou ) , teremos en conta unha vez que remate a liga de fútbol de trocalo día de saída .
A ruta iniciabase como sempre no Suarez , coa nova incorporación de Vales , e os que xa están a ser fixos , Iván , Leo e Juan Noia , ademáis Yeral e Juan Vilela que xa facía tempo que non saían con nós na fín de semán tamén se unian ós Cobas , Basi , Maga , Zarco e Muiño , este último tamén dos que non é da partida os domingos polos seus compromisos laborais .

Logo da subida a Zas deixámolo asfalto para meternos de cheo nas novas pistas de concentración , que nós acercaron a Cruxido , xa alí iniciamos unha dura subida por asfalto ata Vilar de Ordoeste , onde colleríamos a pista forestal que vai ata Porqueira , dende aquí de novo por asfalto ata Forniños a onde chegamos trás decidir facela subida máis longa pero máis tendida , xa que a opción curta , a de baixar a Devesa para logo ascender ata Forniños , pareceunos demasiado esixente para o que ainda nós quedaría .

No alto ó pasala aldea de Forniños e onde confluen os concello de Negreira e Outes dirixímonos cara o primeiro obxectivo da xornada a " Pedra Serpal " , preto do paraxe de San Xoán do Carballoso , onde se celebra o domingo anterior ó 24 de xuño , (cando este cae en día laborable) unha afamada romería campestre . Dende esta Pedra , mencionada na lenda de San Campio xa que os seus restos pasaron por aquí antes de chegar a Entíns , as vistas son espectaculares , a ría de Noia-Muros , a península do Barbanza , e o Tambre no seu abrazo co mar .

Xa metidos dende fai un rato en pistas forestais , comenzamos un descenso frenético por elas cara o río Tambre , e xa de cheo no concello de Outes . O estado da pista fai que algún probe os sinsabores deste deporte , ó rematar co seu corpo na cuneta , realizando un tratamento intensivo de acupuntura galega a base de Ulex Europaeus (toxo) , nas suas extremidades superiores .

Nun abrir e pechar de ollos plantamonos na ponte colgante da central do Tambre a cal permitenos sortear a barreira natural que supón o noso fermoso río .

Esta zona e verdadeiramente expectacular e quedou retida na nosa memoria como obxectivo para unha merendola noutra das nosas kdadas , na que faremos un paréntesis para ese apetecible " ágape " , sen lugar a dudas queda marcada no calendario tan magno acontecemento do que daremos cumprida información .

Pero voltemos ó relato do acontecido na ruta , xa que como de todos e sabido logo de tanto baixar , non quedaba outra que subir e tiñamos que gañar altura , o que fisemos por unha pista con bo asfalto pero cunha pendente considerable ,  ata que xa a deixamos e collemola pista que se dirixe á presa . O estado da mesma con moita pedra solta e sempre en " falso llano " ascendente , fixo que moitos se queixasen da mesma , pero este foi mitigado polas vistas que nos deixaba percibir .

Por fín chegamos a Vilariño , e de alí so quedaba o descenso ata a parede do Tambre , a partir de aquí colleunos a noite de repente , ó non calcularar ben o tempo da ruta , pero como castigo disfrutamos do nacemento da lua máis grande dende fai duas décadas , a cal fomos contemplando de camiño a casa tralo paso por Maio Grande , Maio Pequeno , Pontevedra e Gonte .  Ó remate unhas cañiñas no Suarez para queles que tiñan que pasalo control .

O Domingo so foi quen de repetir Iván , que xunto con Marcos e Bebeto ( unha nova incorporación ) forón ata a Muralla , ruta que non fai moito xa poidemos disfrutar parte de nós , aínda que desta volta eles variaron un pouco o percorrido que se realizara na primeira ocasión . Esta semán saíremos o xovés ás 16:30 do Suarez , e xa na fín de semán o grupo quedará un pouco disgregado , pois Marcos , Yeral , Maga , Basi , Santi e Zarco irán ata terras de Mazaricos a disfrutar da I Ruta BTT que alí se organizan . Sen embargo o resto se teñen pensado sair , queda emprazado como de costume, é decir ás dez no Suarez .

RUTA DA MURALLA

O pasado Domingo realizamos a ruta na que ata o de agora acumulamos máis desnivel subindo con 1.021 metros , ainda que o discurrir por asfalto a maioría da mesma non o parecese , como se pode apreciar no gráfico colgado no apartado de rutas , dende Negreira e ata o alto da Muralla non fisemos máis que subir e subir . Ben é certo que á volta foi todo baixar a excepción dun tramo de pequena ascensión , xa que en parte o percorrido de ida e volta non coincidia .
Unha xornada para rodar , a nova carretera a Noia deixa case que deserta a antiga o que da un punto de tranquilidade á hora de ir por ela , ata ela viñemos directos dende Negreira a Urdilde abandoando a tan trillada ruta polas pistas que dende o noso pobo nos acercan a esta localidade , pero a duda do tempo que necesitraríamos para realizala toda fixo que adiantasemos un pouco ó ir pola estrada .
Logo o xa mencionado tramo da estrada a Noia en donde os Cobas , Maga ,Victor e Zarco , xuntaronse con Basante .
Deixamola xusto o pasala gasolinera , partando por unha pista a ezquerda que pasando por Moares e Barreiros nos acercaría a Vilachán . Aquí colleríamos a dereita pola AC-308 dirección Noia , ata preto de Comparada onde collemos a ezquerda no indicador do parque eólico do Treito , pasamos por Xestoso e por fín chegamos a Aldariz aldea ó pe do monte do Castro da Muralla , onde comenzaría a verdadeira ascensión . Dous kilómetros aproximadamente asfaltados e bastante tendidos para logo atoparnos cunha "trampa" xa que estaban uns 400 metros con morrillo , paso previo supoñemos ó asfaltado dese tramo , o que fixo duro o discurrir por él .
Aquí comenzaba o verdadeiramente máis duro da xornada xa que a pista comenzaba a ter xa un porcentaxe considerable e a gran cantidade de pedra solta dificultaba máis ainda o ascenso , serían uns 1300 metros para culminalo ascenso , dende alí uns vistas IMPRESIONANTES das cales disfrutamos mentrás repoñíamos forzas .
O posterior descenso de vértigo polas pistas do parque eólico , deixounos ó carón da pedra que "a forestal" , alí chantou para indicalo abrazo nese puntos dos concellos de Rois , Lousame , Dodro e Rianxo . Logo tomamos unha pista forestal que dende este punto nos acerca á aldea de Pedrouzos , e aquí rematarían os 10 kilómetros que fisemos soamente por pistas nesta xornada , para voltar de novo a retomamolo asfalto e de novo a AC 308 pero nesta ocasión en dirección a Rois . Chegados a un cruce collemos a ezquerda para volar a carretera de Noia e collemos dirección a Urdilde , a partir deste punto solapanse o traxecto de ida e volta .
En Vilar deixamos a Basi e nós seguimos dirección ós callos que nos esperaban xa na barra do Suarez .
Ó final 53 kilómetros , e o ascenso o cumio máis alto da zona con 650 metros de altura . Moi recomendable .

ROEDORES-RODADORES

VIDEO DA RUTA CELEBREDA O 27 DE FEBREIRO DO 2011 ONDE SE SAIU PARA RODAR POR ASFALTO , Ó FINAL FORON 72 KILÓMETROS .

I CLÁSICA DE SAN BLAS

A comisión de festas de Ceilán organizou , para este Domingo a I clásica de San Blas , e alí nos presentamos os BTTRANOS cun surtido elenco de participantes , sumando un total de 16 esforzados da bicicleta . Causaron baixa a última hora algúns con certo medo excénico á ruta que diseñou a organización ( O MEU CORPO NON LLE FIXO MAL A NINGUÉN , decían).
Foi tamén a presentación dos novos modelos adquiridos recentemente por Basi , Isma e Alvaro , e a reconstruida bici de Muiño .
A mañán era desapacible , pola mesta neboa que crubria o noso Val o que facía que as temperaturas fosen baixas , pero esto so foi o comenzo xa que o pouco de gañar altura esta desapareceu , e xa cando voltamos ás zonas máis baixas da proba , non quedaba restos da mesma dando paso a unha mañán explendida .
A saída deuse con puntualidade Suiza logo da foto de grupo , e dun tentempe que a organización agasallou ós preto de 40 participantes . Saída neutralizada ata onde se deixaba o asfalto e dende ese momento veña para arriba . Do perfíl da etapa non vou contar moito xa que foi analizada na previa que fixemos o pasado Domingo . O importante foi que cada un o seu ritmo desfrutou dunha xornada dominical un pouco diferente ás KDADAS que facemos a cotio .
Aconteceu algunha que outra caida , pero a xornada descirriu sen incidentes salientables a non ser os típicos pinchazos .
A iniciativa desta Comisión e de agradecer por tódolos amantes da BTT da nosa comarca , e esperemos que se sintan con forzas e o ano que ven a organicen xa dun xeito máis formal e que se faga extensible a moita máis xente . O apoio dos Btteranos seguro que o van ter , e esperemos que das institucións e casa comerciais tamén .

"QUENTANDO" MOTORES PARA A PROBA

A RUTA DA TETA

Imoslle dar este alcume á ruta realizada este pasado Domingo , en primeiro lugar pola ascensión que fixemos cara a aldeayu de Busto de Frades , e como de todos é sabido , ó busto , coloquialmente se lle denomina “ TETA” , e en segundo lugar porque a maioría chegamos arriba “MAMADOS” .
Iniciamos a etapa como rematamos a do pasado Domingo , pero en sentido contrario , e así partimos de Negreira para logo de pasar por Pontevedra , achegamonos a Maio Grande onde recollemos a outro dos nosos efectivos , sumando así nove ousados aventureiros , que se dirixiron ata a presa de Barrie da Maza . Ata aqui todo discurria polos cauces normais , pero esperaban 3,5 Kms. de dura ascensión , eso si por asfalto , que fixeron que algúns pagasen os excesos , e é que era moita caña para tanta cañita do dia anterior .
Xa no alto deixaríamos o asfalto , e logo de reagruparnos continuamos ascendendo outro kilómetro máis , pasamos por unha expectacular montaña rusa , cun descenso vertixinoso que da paso a unha subida das de case pé a terra . Tomamos unha pista ancha e con bo firme que daria a alternativa ó tramo máis técnico da xornada , moita pedra , un descenso de vértigo , e unhas vistas de luxo , ó rematalo descenso xiramos dirección norte cara Vilariño onde nos reagrupamos de novo e reparamos a primeira incidencia do dia , un pinchazo . Aproximamonos logo á zona onde se iniciara o ascenso a Busto de Frades , no lugar de A Graña , e a algún gracioso ocurriuselle a idea de tentalo de novo , pero imperou a cordura no seo do grupo e xunto con que as condicións metereolóxicas comenzaban a empeorar , continuamos en dirección a Amañecida .
Xa estaba a rematar a xornada , cando nos derradeiros coletazos da etapa , xurde un novo contratempo en forma de ruptura mecánica , un incidente que fixo inxeniar un novo sistema de remolcado de vehículos , que non creo se chegue a homologar nunca , pero que foi efectivo deixando así a bo recaudo a un dos nosos aventureiros na casa dos seus pais , ¿onde mellor podia quedar , verdade? .
Logo de deixalo noso compañeiro as ansias de chegar para ir tomalos callos do Suarez , fixo que o pelotón se emplease a fondo no descenso ata Negreira , que se fixo a un ritmo digno dun bo chuletón .

A RUTA DAS ALDEAS ABANDOADAS

Imola denominar así , por ser durante moito tempo o alcume que por desgracia recibiron , xa que o feito dos movementos migratorios así as deixaron , orfas dos fillos da terra . Máis cousas dos tempos , agora dende uns anos voltan a cobrar vida , fruto das modas , da volta ás orixes ou da procura da tranquilidade perdida . Lobios e Pontevedra formarán parte da nosa ruta .
Dez da mañán , e a xente con dudas , pero finalmente xuntamonos cinco intrepidos aventureiros que a eso das 10:30 saimos do local de costume , o bar Suarez , para iniciar un xoranda espectacular que sorprendeu a máis de un polas impresionantes paisaxes polas que discurriu a marcha .
Deixaremos o noso Val para adentrarnos gañando pouco a pouco altitude , as zonas montañosas e atopala fermosura definitiva .
Tralo paso obrigado polo pazo do Cotón na carreira de San Mauro , e xa de cheo no antiguo camiño Real , imos segurir por él ata A Pena onde o deixaremos para xirar en dirección ó Gorgal .
Un primeiro tramo difícil e con zonas técnicas , debido ós recentes temporais , que fixeron que atopemos moita auga , barro , pedra solta ,e unido a que sempre iremos subindo ata acadala subestación do parque eólico , fai que comencemos polo máis difícil do que nos atoparemos na matinal dominical .
Xa chagados ós montes da Pena , un dos vértices xeodésicos do noso Val , e preto do que pasaremos , agora so nos quedará disfrutar desta altiplanicie , a que de Pedralonga nos aproximará a Barbazán , rodar , rodar e rodar , inspirando e empapandose da paisaxe .
Antes de chegar a Barbazán imos dar un pequeno rodeo para admirar unhas vistas de luxo a Serra do Barbanza , o Tambre e as ladeiras que o cobixan , San Xoán do Carballoso , en fín , dificil de describir no negro sobre blanco . Esperanos Lobios (cobertizo , especie de alpendre) , e acollenos cun silencio e unha paz que case che fai tremer , acabaremos bebendo das suas augas , para retomala marcha ata esta vez si , logo de pasar por Lueiro ata Barbazán , xa estamos na terra de cursos de auga encaixados entre barrancos .
Apetece visitalo bar local para repoñelos esgotados recepintes das nosas monturas , ó mesmo tempo que as deixamos descansar un intre , mentrás nós ............ .
Esperanos Pontevedra , previo paso polas terras de Liñaio , descendemos cara o Tambre , cruzamos afluentes , baixamos , baixamos (para iso xa antes subimos) , atopamonos cos cazadores dunha batida , e apurámola marcha non vai ser que nos confundan co máis astuto dos animais da nosa xeografía , nós os sentidos hoxe xa os temos finos e as sensacións moi vivas como o raposo , por iso alonxamonos cara os Maois , o Grande e o Pequeno , para así chegar por fín a Pontevedra .
Neste lugar está testemuñada unha vella ruta de peregrinación (voltamos a ser peregrinos , algún ata xa ten o aspecto) , asociada a un antigo camiño, capela con hospedaría, e a ponte de Pontevedra, e posible que esta ponte e camiño estivesen a veira dunha antiga vía secundaria de época romana que conectaría coa vía principal o sector norte da Península de Barbanza.
Xá so nos queda rematala xornada , logo dos coarenta kilómetros realizados , como de costume no Suarez , con Bienvenido apurando a Xulia , “ eses callos para estes esforzados , que de boa gana iria eu con vós, pero de coche da apoio . ¿Unhas cañiñas como sempre ? " . Como agradeceriamos este tente en pe , mediada a ruta , pero todo se andará que ainda estamos comenzando.
Agora aparecen polo bar os que non se presentaron na saída , e logo de vernos denotase unha envexa sana nas suas facianas e o desexo de vir na seguinte ocasión , pero chegado o dia Dios dirá , nós alí estaremos , desexando ser cantos máis mellor e abertos a todo o mundo . Podese decir iso tan socorrido “non nós mires unete” . Xa o sabedes Domingos ás dez saída do Suarez , sempre que o tempo o permita , alí estaremos prestos a conquerir novas metas .
+FOTOS AQUÍ