FOTOS NEGREIRA-FISTERRA

DIA DA BICI NO MILLADOIRO

Logo da invitación de José Luis , un novo compañeiro de aventuras , que está a sair algunha que outra vez con nos , decidimos participar no día da bici do Milladoiro , co único fín de fomentar o uso deste medio de transporte e disfrute .
Así as cousas dispusemonos a sair do sitio de costume , e logo do café matinal e de xuntarnos Marcos, Cobas , Maga , Victor , Herminio , Rafa e Iván , saimos dirección a Bertamiráns onde nos esperaban Basi e José Luis este último foi dende aquí o encargado de propoñer a ruta para achegarnos ó Milladoiro por pistas forestais .

Xa no sitio tomamos outro cafeciño mentrás esperabamola saida da ruta , na que logo de participar , voltaríamos a desandalo camiño para voltar unha vez máis a cumplila tradición de tomalos recontituintes callos no .Suarez

RUTA DA MURALLA

O pasado Domingo realizamos a ruta na que ata o de agora acumulamos máis desnivel subindo con 1.021 metros , ainda que o discurrir por asfalto a maioría da mesma non o parecese , como se pode apreciar no gráfico colgado no apartado de rutas , dende Negreira e ata o alto da Muralla non fisemos máis que subir e subir . Ben é certo que á volta foi todo baixar a excepción dun tramo de pequena ascensión , xa que en parte o percorrido de ida e volta non coincidia .
Unha xornada para rodar , a nova carretera a Noia deixa case que deserta a antiga o que da un punto de tranquilidade á hora de ir por ela , ata ela viñemos directos dende Negreira a Urdilde abandoando a tan trillada ruta polas pistas que dende o noso pobo nos acercan a esta localidade , pero a duda do tempo que necesitraríamos para realizala toda fixo que adiantasemos un pouco ó ir pola estrada .
Logo o xa mencionado tramo da estrada a Noia en donde os Cobas , Maga ,Victor e Zarco , xuntaronse con Basante .
Deixamola xusto o pasala gasolinera , partando por unha pista a ezquerda que pasando por Moares e Barreiros nos acercaría a Vilachán . Aquí colleríamos a dereita pola AC-308 dirección Noia , ata preto de Comparada onde collemos a ezquerda no indicador do parque eólico do Treito , pasamos por Xestoso e por fín chegamos a Aldariz aldea ó pe do monte do Castro da Muralla , onde comenzaría a verdadeira ascensión . Dous kilómetros aproximadamente asfaltados e bastante tendidos para logo atoparnos cunha "trampa" xa que estaban uns 400 metros con morrillo , paso previo supoñemos ó asfaltado dese tramo , o que fixo duro o discurrir por él .
Aquí comenzaba o verdadeiramente máis duro da xornada xa que a pista comenzaba a ter xa un porcentaxe considerable e a gran cantidade de pedra solta dificultaba máis ainda o ascenso , serían uns 1300 metros para culminalo ascenso , dende alí uns vistas IMPRESIONANTES das cales disfrutamos mentrás repoñíamos forzas .
O posterior descenso de vértigo polas pistas do parque eólico , deixounos ó carón da pedra que "a forestal" , alí chantou para indicalo abrazo nese puntos dos concellos de Rois , Lousame , Dodro e Rianxo . Logo tomamos unha pista forestal que dende este punto nos acerca á aldea de Pedrouzos , e aquí rematarían os 10 kilómetros que fisemos soamente por pistas nesta xornada , para voltar de novo a retomamolo asfalto e de novo a AC 308 pero nesta ocasión en dirección a Rois . Chegados a un cruce collemos a ezquerda para volar a carretera de Noia e collemos dirección a Urdilde , a partir deste punto solapanse o traxecto de ida e volta .
En Vilar deixamos a Basi e nós seguimos dirección ós callos que nos esperaban xa na barra do Suarez .
Ó final 53 kilómetros , e o ascenso o cumio máis alto da zona con 650 metros de altura . Moi recomendable .

ROEDORES-RODADORES

VIDEO DA RUTA CELEBREDA O 27 DE FEBREIRO DO 2011 ONDE SE SAIU PARA RODAR POR ASFALTO , Ó FINAL FORON 72 KILÓMETROS .

I CLÁSICA DE SAN BLAS

A comisión de festas de Ceilán organizou , para este Domingo a I clásica de San Blas , e alí nos presentamos os BTTRANOS cun surtido elenco de participantes , sumando un total de 16 esforzados da bicicleta . Causaron baixa a última hora algúns con certo medo excénico á ruta que diseñou a organización ( O MEU CORPO NON LLE FIXO MAL A NINGUÉN , decían).
Foi tamén a presentación dos novos modelos adquiridos recentemente por Basi , Isma e Alvaro , e a reconstruida bici de Muiño .
A mañán era desapacible , pola mesta neboa que crubria o noso Val o que facía que as temperaturas fosen baixas , pero esto so foi o comenzo xa que o pouco de gañar altura esta desapareceu , e xa cando voltamos ás zonas máis baixas da proba , non quedaba restos da mesma dando paso a unha mañán explendida .
A saída deuse con puntualidade Suiza logo da foto de grupo , e dun tentempe que a organización agasallou ós preto de 40 participantes . Saída neutralizada ata onde se deixaba o asfalto e dende ese momento veña para arriba . Do perfíl da etapa non vou contar moito xa que foi analizada na previa que fixemos o pasado Domingo . O importante foi que cada un o seu ritmo desfrutou dunha xornada dominical un pouco diferente ás KDADAS que facemos a cotio .
Aconteceu algunha que outra caida , pero a xornada descirriu sen incidentes salientables a non ser os típicos pinchazos .
A iniciativa desta Comisión e de agradecer por tódolos amantes da BTT da nosa comarca , e esperemos que se sintan con forzas e o ano que ven a organicen xa dun xeito máis formal e que se faga extensible a moita máis xente . O apoio dos Btteranos seguro que o van ter , e esperemos que das institucións e casa comerciais tamén .

"QUENTANDO" MOTORES PARA A PROBA

RUTA PREVIA A SAN BLAS

Este fín de semán quisemos facela ruta que diseñou Sunami para o vindeiro Domingo 06 de Febreiro , día no que se celebrará a I clásica de San Blas .Quedamos no punto de saída de costume , o bar Suarez , e á súa hora iniciamolo camiño cara Ceilán , onde se sumarían dous novos compañeiros , Fernando e Juan , que esperemos desexen acompañarnos en máis ocasións . Os que non estiveron foron algúns que soen ser da partida , pero ben os virus ou ben as excursión impidiron o seu concurso na xornada dominical .
Logo de expoñerlle a idea que tiñamos maquinado para á xornada , comenzamolo percorrido , que se pode definir como de rompe-pernas , xa que non ten apenas tramos para o acougo , a non ser ó final de todo o que de A Baña nos deixa a pe da subida a Buchaín .
Logo dun primeiro kilómetro de terreo máis ou menos chán , xa comenzan as subidas , o primeiro pequenas costas , pero moi preto da saída , o que recomenda ir xa un pouco rodado antes de comenzalo circuito .
O peor ben logo do descenso trala primeira ascensión , unha subida que ten unha pendente considerable , e que logo dun infimo descanso voltas ó mesmo , ata chegar a carretera que sube a Lañas , seguiremos subindo pero xa dunha maneira máis tendida e por asfalto .
Agora toca o descenso ata a iglesia de S. Mamede , por un camiño que precisa de tomalas oportunas precaucións que cada un crea convinte , aquí foi onde sufrímolo único percance do día , ó bicar Marcos  o chán .
Desde S.Mamede diriximonos cara a Tarroeira , descenso vertixinoso cara o río , para logo atoparnos cunha parede ata a aldea , menos mal que é cortiña . Colleremos dirección a Señor pero no medio do camiño apartamos a ezquerda cara o cementerio de A Baña (aquí o que suscribe xa chegou morto) .
Uns kilómetros de rodaxe e chegamos a pe de porto , subida ó mítico Buchaín onde Basi demostrou selo máis forte da xornada , sen duda está chamado a ser un gregario de luxo para o noso xefe de filas .
No cumio podese dar por finalizada a etapa xa que so queda descender ata a meta , ¡¡ POR FÍN !! , vou feito polvo o peor día .... , nin Castelán , nin Busto de Fradés , nin o camiño de Santiago ata a Pena , nin subir ata Santa Cecia , acordeime de Sunami unhas cuantas veces .
Por certo á noite xuntamonos uns cuantos e entre eles estaba Sunami , que recoñecera parte do terreo o sábado pola mañán na bici apreciando a dificultade da proba , que en principio asumira como máis doada , e é posible que se cambie algunha parte do percorrido , como o final que por seguridade en vez de pasar polo Rucheiro e ter que cruzala carreteta duas veces é posible se siga xa dereito ata Ceilán .
Bueno vemonos Domingo onde sempre para ir a Ceilán , sairemos co cocido do medio día na mente , para que a etapa sexa máis levadeira , por certo de momento parece que o tempo vai a acompañar .

A RUTA DA TETA

Imoslle dar este alcume á ruta realizada este pasado Domingo , en primeiro lugar pola ascensión que fixemos cara a aldeayu de Busto de Frades , e como de todos é sabido , ó busto , coloquialmente se lle denomina “ TETA” , e en segundo lugar porque a maioría chegamos arriba “MAMADOS” .
Iniciamos a etapa como rematamos a do pasado Domingo , pero en sentido contrario , e así partimos de Negreira para logo de pasar por Pontevedra , achegamonos a Maio Grande onde recollemos a outro dos nosos efectivos , sumando así nove ousados aventureiros , que se dirixiron ata a presa de Barrie da Maza . Ata aqui todo discurria polos cauces normais , pero esperaban 3,5 Kms. de dura ascensión , eso si por asfalto , que fixeron que algúns pagasen os excesos , e é que era moita caña para tanta cañita do dia anterior .
Xa no alto deixaríamos o asfalto , e logo de reagruparnos continuamos ascendendo outro kilómetro máis , pasamos por unha expectacular montaña rusa , cun descenso vertixinoso que da paso a unha subida das de case pé a terra . Tomamos unha pista ancha e con bo firme que daria a alternativa ó tramo máis técnico da xornada , moita pedra , un descenso de vértigo , e unhas vistas de luxo , ó rematalo descenso xiramos dirección norte cara Vilariño onde nos reagrupamos de novo e reparamos a primeira incidencia do dia , un pinchazo . Aproximamonos logo á zona onde se iniciara o ascenso a Busto de Frades , no lugar de A Graña , e a algún gracioso ocurriuselle a idea de tentalo de novo , pero imperou a cordura no seo do grupo e xunto con que as condicións metereolóxicas comenzaban a empeorar , continuamos en dirección a Amañecida .
Xa estaba a rematar a xornada , cando nos derradeiros coletazos da etapa , xurde un novo contratempo en forma de ruptura mecánica , un incidente que fixo inxeniar un novo sistema de remolcado de vehículos , que non creo se chegue a homologar nunca , pero que foi efectivo deixando así a bo recaudo a un dos nosos aventureiros na casa dos seus pais , ¿onde mellor podia quedar , verdade? .
Logo de deixalo noso compañeiro as ansias de chegar para ir tomalos callos do Suarez , fixo que o pelotón se emplease a fondo no descenso ata Negreira , que se fixo a un ritmo digno dun bo chuletón .

A RUTA DAS ALDEAS ABANDOADAS

Imola denominar así , por ser durante moito tempo o alcume que por desgracia recibiron , xa que o feito dos movementos migratorios así as deixaron , orfas dos fillos da terra . Máis cousas dos tempos , agora dende uns anos voltan a cobrar vida , fruto das modas , da volta ás orixes ou da procura da tranquilidade perdida . Lobios e Pontevedra formarán parte da nosa ruta .
Dez da mañán , e a xente con dudas , pero finalmente xuntamonos cinco intrepidos aventureiros que a eso das 10:30 saimos do local de costume , o bar Suarez , para iniciar un xoranda espectacular que sorprendeu a máis de un polas impresionantes paisaxes polas que discurriu a marcha .
Deixaremos o noso Val para adentrarnos gañando pouco a pouco altitude , as zonas montañosas e atopala fermosura definitiva .
Tralo paso obrigado polo pazo do Cotón na carreira de San Mauro , e xa de cheo no antiguo camiño Real , imos segurir por él ata A Pena onde o deixaremos para xirar en dirección ó Gorgal .
Un primeiro tramo difícil e con zonas técnicas , debido ós recentes temporais , que fixeron que atopemos moita auga , barro , pedra solta ,e unido a que sempre iremos subindo ata acadala subestación do parque eólico , fai que comencemos polo máis difícil do que nos atoparemos na matinal dominical .
Xa chagados ós montes da Pena , un dos vértices xeodésicos do noso Val , e preto do que pasaremos , agora so nos quedará disfrutar desta altiplanicie , a que de Pedralonga nos aproximará a Barbazán , rodar , rodar e rodar , inspirando e empapandose da paisaxe .
Antes de chegar a Barbazán imos dar un pequeno rodeo para admirar unhas vistas de luxo a Serra do Barbanza , o Tambre e as ladeiras que o cobixan , San Xoán do Carballoso , en fín , dificil de describir no negro sobre blanco . Esperanos Lobios (cobertizo , especie de alpendre) , e acollenos cun silencio e unha paz que case che fai tremer , acabaremos bebendo das suas augas , para retomala marcha ata esta vez si , logo de pasar por Lueiro ata Barbazán , xa estamos na terra de cursos de auga encaixados entre barrancos .
Apetece visitalo bar local para repoñelos esgotados recepintes das nosas monturas , ó mesmo tempo que as deixamos descansar un intre , mentrás nós ............ .
Esperanos Pontevedra , previo paso polas terras de Liñaio , descendemos cara o Tambre , cruzamos afluentes , baixamos , baixamos (para iso xa antes subimos) , atopamonos cos cazadores dunha batida , e apurámola marcha non vai ser que nos confundan co máis astuto dos animais da nosa xeografía , nós os sentidos hoxe xa os temos finos e as sensacións moi vivas como o raposo , por iso alonxamonos cara os Maois , o Grande e o Pequeno , para así chegar por fín a Pontevedra .
Neste lugar está testemuñada unha vella ruta de peregrinación (voltamos a ser peregrinos , algún ata xa ten o aspecto) , asociada a un antigo camiño, capela con hospedaría, e a ponte de Pontevedra, e posible que esta ponte e camiño estivesen a veira dunha antiga vía secundaria de época romana que conectaría coa vía principal o sector norte da Península de Barbanza.
Xá so nos queda rematala xornada , logo dos coarenta kilómetros realizados , como de costume no Suarez , con Bienvenido apurando a Xulia , “ eses callos para estes esforzados , que de boa gana iria eu con vós, pero de coche da apoio . ¿Unhas cañiñas como sempre ? " . Como agradeceriamos este tente en pe , mediada a ruta , pero todo se andará que ainda estamos comenzando.
Agora aparecen polo bar os que non se presentaron na saída , e logo de vernos denotase unha envexa sana nas suas facianas e o desexo de vir na seguinte ocasión , pero chegado o dia Dios dirá , nós alí estaremos , desexando ser cantos máis mellor e abertos a todo o mundo . Podese decir iso tan socorrido “non nós mires unete” . Xa o sabedes Domingos ás dez saída do Suarez , sempre que o tempo o permita , alí estaremos prestos a conquerir novas metas .
+FOTOS AQUÍ